تصور کن اگه حتا تصور کردنش سخته

جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خشبخته

جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست

جواب هم صدایی ها پلیس ضد شورش نیست

نه بمب هسته ای داره نه بمب افکن نه خمپاره

دیگه هیچ بچه ای پاشو روی مین جان نمیزاره

همه آزاده آزادن همه بی درد بی دردن

تو روزنامه نمی خونی نهنگا خودکشی کردن

جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت

بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت

جهانی رو تصور کن پر از لبخند و آزادی

لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی

تصور کن اگه حتا تصور کردنش جرمه

اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه

تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه ست

تمام جنگای دنیا شدن مشمول آتش بس

کسی آقای عالم نیست برابر با همن مردم

دیگه سهم هر انسانه تن هر دونه گندم

بدون مرز و محدوده وطن یعنی همه دنیا

تصور کن تو می تونی بشی تعبیر این رویا

-------------------

واقع امر اینه که عاشق این ترانه هستم.

بعضی از ترانه ها واقعی هستن

مثل بعضی از شعرا

می تونی بخوریشون، بنوشیشون

اینجاس که شعر و ترانه از نون شب واجب تر میشه

اندک آرامشی در واپسین ساعات روزی پادرگریز

اندک آرامشی در فاصله روزها

تا دیروز شکل گرفته به فراموشی سپرده نشود

شب یلدا رسید، من تنهام.

اینم بلندترین شب سال، زورتو زدی زمستون، زورتو زدی سرما... آخرش بلند ترین شبتم رسید.

تموم می شه به خدا

از فردا باز روزا بلند می شن.

25 اسفند و موقع کاشتن بنفشه می رسه.

عید می شه و لباسای نو، عید می شه و روبوسی های عید.

از عید به خاطر یه چیز خوشم میاد، نه آجیلش نه شیرینیش

تو عید نمی دونم چی می شه که تبسم کردن برای آدمایی که تا دیروز فک می کردن با اخم کردن پزشون حفظ می شه سخت نیست.

عید میاد باز.

چمنایی که زیر برف یخ زدن، باز سبز می شن.

باز بهار میاد و اردیبهشت.

خنکی آفتاب وقتی بارون روی خاک می زنه و بوش بلند می شه.

و اون وقت هیچ کس قدر روزای لوند اردیبهشت رو نمیدونه.

فقط تو این بلندترین و سردترین شبهای زمستون قدر بهار رو می دونیم.

وقتی که نیست.

نبودن هم خوبه، مثل بودن.

همین حسرت یه روز اردیبهشتی که الان دارم به دنیا می ارزه.

همین اشکی که آروم الانم رو گونه م یخ کرد ارزش داره.

همین دلتنگی بهار به دنیا می ارزه.