قربانیانی که فراموش شدند
برای راحتی بیشتر، لینک مطالب این پرونده رو به صورت زیر گذاشتم، روی هر قسمتی خواستید کلیک کنید .
|
|
|
|
|
|
|
|
اینجا سعادت آباد، بلوار فرهنگ، یکی از بهترین مناطق شهر تهران است، پایتخت ایران. جایی که با وجود همه امکانات، اجساد در آن متعفن می شوند. گویا در آن حتی یک تابوت برای حمل اجسادی که تکه تکه شده وجود ندارد. زیپ کاورهای حمل جسد باز می مانده و راننده آمبولانس با سرعت 60 کیلومتر در ساعت حرکت می کند. جایی که جسد در گرمای تابستان بیش از یک ساعت پشت آمبولانس رها می شود. جایی که با لودر و بیل مکانیکی جنازه 17 نفر شهروند ایرانی را از زیر آوار بعد از گذشت 40 ساعت خارج می کنند.
حادثه ساختمان هفت طبقه سعادت آباد صرفنظر از تمامی ابعاد آن، می تواند به عنوان یک مانور واقعی مورد توجه قرار بگیرد.
و طی آن عملکرد دستگاه های ذیربط در خصوص امداد رسانی بررسی شود. در گفت و گوهایی که انجام داده ایم خواهید خواند که پزشکی قانونی ادعا کرده چون همزمان کمتر از 50 جسد را تحویل گرفته، بنابراین آمبولانس مناسب در اختیار نداشته است، اجساد تقریبا مشابه شرایط جنگی، بدون تابوت تحویل بستگان شده است و آتش نشانی از عملیات 40 ساعته خود که به گفته معاون عملیات استان تهران با همکاری سایر نیروها هم انجام شده، به عنوان سند افتخار یاد می کند. حال اگر حادثه ای منجر به فرو ریختن هزاران، ساختمان بزرگ و کوچک تهران شود که قاعدتا همه هفت طبقه نیستند، عملیات امداد رسانی چندسال طول خواهد کشید! رسانه ها هم که هر یک از منابع خاصی تامین می شوند، مشغول بهره برداری سیاسی از این واقعه و تخریب چهره های رقیب بودند، در این میان کسی نسبت به عملکرد آتش نشانی، پزشکی قانونی و.... توجه نکرد.
صبح روز دوشنبه دهم تیرماه، ساختمان بلوار فرهنگ سعادت آباد تخریب شد. تا حدود یک هفته از حادثه، آنقدر بحث های سیاسی و فرافکنی مطرح شد، که گویی نفس حادثه به فراموشی سپرده شد. یک جریان موضوع را به گردن شهرداری تهران انداخت و شهرداری تهران در مقام دفاع ظاهر شد. رسانه ملی که در این ماجرا به طرز برجسته ای ظاهر شده بود به زعم شهردار تهران تحلیل های غیر منصفانه ای ارایه داده بود. به طور خلاصه پس از گذشت بیش از یک هفته، مرگ 17 نفر جوان کوهدشتی و سقوط یک ساختمان آنقدر که دستمایه مباحث سیاسی و جناحی شد، به صورت بحثی اجتماعی مطرح نشد.
برخی گفتند شهرداری تهران مقصر حادثه است، چون چهار طبقه اضافه روی سه طبقه قبلی با مجوز شهرداری ساخته شده است. در این میان با عملکرد سریع مقامات قضایی چندین نفر نیز به عنوان مسئول حادثه تحت پیگرد قضایی قرار گفتند. در نهایت قالیباف، شهردار تهران سه شنبه، هشت روز پس از حادثه با حضور در جلسه علني شوراي شهر تهران نسبت به برخي اظهارنظرها و متهم كردن شورا و شهرداري تهران در رابطه با حادثه ساختمان سعادتآباد گفت: اين حادثه در زمان مسئوليت همان افرادي كه اين اتفاق را به ما نسبت ميدهند، روي داده است اما حالا به شهرداري فعلي تهمت ميزنند. در پایان شورای شهر تهران به شهرداري تهران اجازه داد تا به منظور همدردي و رفع بخشي از مشكلات معيشتي بازماندگان حادثه تا سقف 4 ميليارد ريال (400 ميليون تومان) از اعتبارات ماده 17 بودجه مصوب سال 87 شهرداري تهران به بازماندگان حادثه پرداخت كند.
* همه از یک طایفه
شاید آنقدر مسئولین مشغول اتهام و تکذیب بودند، که رسانه ها هم فراموش کردند که چندین طایفه در شهرستان دورافتاده کوهدشت جوانان خود را برای کار و رهایی از شرایط سخت اقتصادی سالم به تهران فرستادند و اجساد آنها را در کاور، تکه پاره و متعفن حتی بدون یک تابوت از تهران تحویل گرفتند. جوانانی که در بین آنها دانشجو و طلبه هم حضور داشتند. برخی از رسانه ها روی دانشجو بودن کشته شدگان تاکید کردند، تا جایی که یکی از نمایندگان مجلس هم در این رابطه اظهار نظر کرد. اما گویا کسانی که این ادعا را مطرح کردند و خواسته یا ناخواسته موضوع را به شکل دیگری انعکاس دادند ابدا در خصوص هویت درگذشتگان حادثه تحقیق نکرده بودند. چنانکه در بین تمام این قربانیان تنها یک دانشجو و یک طلبه حضور داشتند.
تصویر برخی از کشته شدگان
|
|
|
|
|
|
افشار سعادتی |
عابدین سعادتی |
میثم قاسمی |
علی ابدالی |
|
|
|
|
|
|
احسان آزادبخت |
فریبرز سعادتی |
موسی آزادبخت |
یحیی سعادتی |
اکثر کشته شدگان ساختمان سعادت آباد را اقوام سه طایفه کوهدشتی تشکیل می دادند.چهار نفر از آنها برادر بودند و چهار نفر دیگر پدر و پسر. قربانیان این حادثه تلخ که در میان سیل اخبار رسانه ها کمتر از آنها یادی شده عبارتند از: يحيي سعادتيآزادبخت 26 ساله دیپلم ریاضی، مجرد. فريبرز سعادتيآزادبخت 24ديپلم نقشهكشي ساختمان، مجرد و برادر یحیی. افشار سعادتی 29 ساله سوم راهنمایی، مجرد. عابدین سعادتی 24 ساله سوم راهنمایی، مجرد و برادر افشار. احسان آزادبخت 20 ساله دوم دبیرستان، مجرد . موسی آزادبخت 23 ساله دیپلمه، مجرد و پسرعموی احسان.
عزیزعلی امیری نژاد 50 ساله متاهل دارای 7 فرزند. حسین نورعلی 20 ساله طلبه، مجرد. علی حسین یوسفیان 49 ساله متاهل دارای 6 فرزند. سعید یوسفیان 20 ساله دیپلمه، مجرد و پسر علی حسین. مراد یاری 18 ساله دوم دبیرستان ،مجرد. هوشمند منصوری 24 ساله دانشجوی الهیات متاهل که هنگام مرگ کمتراز دوماه از ازدواجش می گذشت. بهرام پیرزاده نورعلی 48 ساله متاهل دارای سه فرزند. مهران پیرزاده نورعلی 19 ساله مجرد پسر مهران. علی ابدالی 45 ساله متاهل دارای 5 فرزند و حسین پیری هاشم آبادی 18 ساله و مجرد. اینها قربانیان حادثه ساختمان سعادت آباد هستند که به هر دلیل فرو ریخته، آنها که مرده اند. ولی خانواده های آنها از حداقل خدمات رسانی برخوردار نشدند و نتوانستند اجساد فرزندان و پدران خود را پیش از دفن ببینند. در این پرونده به شرح واقعه و اتفاقات پس از آن پرداخته شده است.
* مهندس ناظری که مالک ساختمان بوده
هر چند تا یک هفته پس از وقوع حادثه تمامی تقصیرها به گردن شهرداری تهران افتاد، اما در جلسه علنی هجدهم تیرماه شورای شهر، ابعاد تازه ای از روند ساخت بنایی که به دلیل اضافه کردن طبقات فرو ریخت و 17 نفر را به کام مرگ کشاند روشن شد. رييس كميسيون توسعه و عمران شوراي شهر تهران، در تشريح اتفاقات و روند صدور مجوز و پروانه اين ساختمان گفت: صدور پروانه اين ساختمان در سال 1370 بوده و در دو تاريخ ديگر، صدور پروانه تغيير كرده و بر تعداد طبقات آن افزوده 
شده است. شكيب تصريح كرد: نكته جالب در مورد اين ساختمان اين است كه در سال 76، مالك در مورد دريافت تراكم بيشتر براي ساختمان، تعهد محزري داده است كه در صورت اعتراض همسايگان، اضافه تراكمها تخريب و پروانه آن باطل شود. وي افزود: در سال 1378 همسايهها شكايت ميكنند، اما به نتيجه مشخصي نميرسند و بالاخره مالك اين ساختمان در سال 79 پايان كار ساختمان را ميگيرد. رييس كميسيون توسعه و عمران شوراي شهر تهران افزود: در سال 1383 و در جريان زلزلهاي معرف به «بلده»، بخش جنوبي ساختمان نشست ميكند و در نهايت در سال 87 مجوز تخريب صادر ميشود. وي به مهندس ناظر اين ساختمان كه يك خانم و جزو كارمندان شركت نوسازي عباسآباد و مالك دو دانگ از اين ساختمان بوده است، اشاره كرد و گفت: اين خانم اعلام كرد كه عمليات ساختماني، كاملا مطابق با مشخصات مندرج در پروانه ساختماني بوده است، در حالي كه اين سخنان صحت نداشته و تمام نقشههاي ساختماني فرماليته بوده است. شكيب به رايهاي متعدد تخريب براي اين ساختمان در سال 86 اشاره كرد و گفت: در تيرماه سال 87، قراردادي بين شهرداري منطقه دو و يك شركت پيمانكار منعقد شد و مبلغ اين قرارداد براي تخريب ساختمان، 144 ميليون تومان بوده است.
