معاون عملیات آتش نشانی تهران:
|
|
|
|
|
|
|
|
به عملیاتمان افتخار می کنیم
پزشکی قانونی در گفت و گو با ما گفت که در هنگام تحویل اجساد بعضی از آنها موقع عملیات آواربرداری دچار قطع عضو شده بودند؛ كليه عمليات اعم از عمليات مربوط به اطفاء حريق و امداد و نجات و همچنين نظارت بر هماهنگي نيروهاي مختلف عملياتي بر عهده معاونت عملیات است. خبرنگار شهروند امروز از محمد بیات، معاون عملیات سازمان آتش نشانی تهران در مورد ادعای بستگان و شاهدان عینی ماجرا در خصوص نحوه امداد رسانی و خارج کردن اجساد از زیر آوار سوالاتی پرسیده است.
بیات معتقد است حادثه سقوط ساختمان هفت طبقه در کل کشور بی سابقه بوده و حتی در زمان جنگ و بمباران هم چنین حادثه ای اتفاق نیافتاده است، او نه تنها عملیاتی که انجام شده را ضعیف نمی داند، بلکه آن را از افتخارات آتش نشانی توصیف می کند.
نیروهای شما در چه فاصله زمانی به محل حادثه رسیدند؟
اولین ایستگاه ما، ایستگاه 25 که سر بلوار خوردین قرار دارد بعد از سه دقیقه به محل می رسد. ساعت حرکت 8و 43 دقیقه و 50 ثانیه، ساعت رسیدن 8 و 47 دقیقه و 30 ثانیه بوده است.
شاهدان ماجرا گفته اند که آتش نشانی با لودر و بیل مکانیکی اجساد را از زیر آوار خارج می کرده، به همین دلیل بعضی از این اجساد در حین خارج کردن از زیر آوار دچار قطع عضو شده اند. این موضوع صحت دارد؟
نه؛ ما چنین چیزی ندیدیم.
یعنی هیچکدام از این اجساد قطع عضو نشدند؟
ببینید من که چیزی ندیدم به این شکل، به هر حال 17 تا بوده اند، من چهارتایش را دیدم، ولی قطع عضو کسی به من گزارش نداده است.
نحوه تحویل به پزشکی قانونی به چه شکلی بوده؟
پزشکی قانونی در آنجا حضور داشته، آمبولانسش آنجا بوده، در کاور می گذارند و تحویل پزشکی قانونی می دهند.
به سوال قبل برگردیم، به ما گفتند بعضی از اجساد حین خارج کردن از زیر آوار دچار قطع عضو شده بودند.
ببینید جنازه که زیر آوار سنگین می ماند، این آوار به این شدت خیلی از آنها را له کرده بود. مردم شاید اینطور دیدند، این را گفتند. و گرنه هیچ کدام از جنازه ها که سالم نبوده. خصوصا آوار سنگین کتابی خیلی از اینها را له کرده بود و اعضای بدنشان را بیرون ریخته بود. این است که جنازه ها که سالم نبودند.
روند خارج کردن اجساد در این حوادث به چه شکلی پیش رفت؟
ما کار عملیاتی مان با استفاده از سگ و دستگاه های زنده یاب و انسان انجام شد . مرحله اول خالی کردن نخاله ها و ضایعات مثل در و پنجره ها و.. بود. در قسمتی که آوار نداشت با وسایل سنگین نخاله ها را از محل دور کردند. به خاطر اینکه این ساختمان بوتون آرمه بود، از وسایلی مثل جراثقال برای برداشتن آوار در سطح بالا به تدریج استفاده شد.
در بعضی از قسمت ها به تدریج بیل مکانیکی وارد شد، منتها زیر نظر مستقیم امداد گران، که از بالا به تدریج آرام آرام می شکافت و ساختمان را آهسته آهسته خرد می کرد و بعد توسط دستگاه برش میلگرد ها برش داده می شد. در همین زمان هم دائما دستگاه های زنده یاب و سگ و.. در حال جستجو بودند.
کل عملیات چند ساعت طول کشید؟
کل عملیات حدود 40 ساعت طول کشید.
به نظرتان برای این مورد 40 ساعت زمان مناسبی بوده؟
این اگر قرار بود با وسایل عادی و امکانات معمولی و بدون کمک به همدیگر انجام شود، شاید چندین روز طول می کشید.شما بگویید این 40 ساعت به نظر شما کم است یا زیاد ؟
به نظر من این زمان طولانی بوده.
من نمی خواهم بگوییم آوار است. من می خواهم بگویم این ساختمان اصلا کسی هم زیرش نیست، می خواهیم این ساختمان را برداریم. یعنی شما هیچ احتیاطی هم به کار نمی برید که مثلا بگویید کسی زنده هست یا نه.. با این حال نمی توانید به 40 ساعت کار اینجا را پاسکازی کنید. چون آنجا حتی بیل مکانیکی و لودر هم آنجا کاربری ندارد. به خاطر آن سطح مقطع سه سانتی که آنجا هست.
تمام آن میلگرد ها باید بریده میشد. یعنی یک میلگرد از طبقه ششم تا پایین باید چندین بار بریده می شد. اینجا هزار میلگرد هم بیشتر بود. یعنی شش هزارتا باید برش می خورد.
با این تفاسیر، حتما این زمان زمان مناسبی بوده.اما من به این فکر می کنم که اگر حادثه ای در سطح وسیعتری، مثل زلزله اتفاق بیافتد، قاعدتا امداد رسانی باید سال ها ادامه پیدا کند؟
نمی شود این بحث را بگویید که مثلا اینجا دو متر است یا 15 کیلومتر. شاید یک ساختمان 15 طبقه هم باشد ولی خیلی راحت تر از این آواربرداری شود. مثلا اگر یک ساختمان آجر و تیرآهن باشد خیلی راحت تر می شود اینکار را انجام داد. مثلا در بم چون ساختمان ها گلی بودند، خیلی راحت عملیات انجام می شد.
من حدود 30 سال سابقه آتشنشانی دارم. من در جبهه و جنگ بودم، موقع بمباران های صدام در تهران بودم، درزلزله منجیل و بم بوده ام، تابحال تخریب هیچ ساختمانی را مثل این شاهد نبودم. آوار به این سنگینی ندیدم.
این ساختمان چه تفاوتی با سایر ساختمان ها داشت؟
یعنی می خواهم بگویم، این منحصر به فرد بود از نوع سازه بتون آرمه. اینکه هفت طبقه روی هم تخریب شود.
ببینید شاید شما از نظر کارشناسی بگویید، اما مخاطبین ما شاید متوجه نکات کارشناسی نباشند. چه فرقی دارد؛ اکثر ساختمان هایی که الان ساخته می شوند چند طبقه و بتون آرمه هستند.
طبقه ای حدود 300 تن وزن داشته، ساختمان های دیگر کلش شاید 300 تن بار نداشته. یعنی یک آوار سنگینی بوده. تابحال من در ایران حتی در شهرستان ها هم ندیدم یک چنین آوار سنگینی وجود داشته باشد.
عموما آتش نشانی نظرات کارشناسی در خصوص حوادث را اعلام می کند. شما بررسی کردید، چرا این حادثه در این هجم اتفاق افتاده؟
ببینید این ساختمان سال 83 بخش هایی تخریب می شود. بعد تعطیل می شود، منتظر بودند تا بحث های قضایی ش حل شود. تا کاملا تخریب کنند. قبلا هم بخش هایی از آن آسیب دیده بوده. این را باید متخصصین امر بررسی کنند.
خود آتش نشانی در این خصوص نظری ندارد؟
ببینید این در سطح آتش نشانی نیست، بحث مهندسی است. سازمان آتش نشانی هم کمک می گیرد. حالا چون کارشناسان دادگستری بررسی کردند، ما نظر آنها را قبول داریم.
فقط من یک مورد را بگویم. این آوار تابحال در ایران سابقه نداشته. حتی در بمباران ها، بمبگذاری ها و.. یک چنین آواری را ما شاهد نبودیم. ولی از نظر من واقعا یک افتخاری بود که سازمان آتش نشانی و سایر کسانی که اینجا بودند توانستند این آوار را بردارند و جمع و جور کنند. ببینید این ساختمان آنقدر سرعت تخریبش شدید بوده، که حتی یک نفر نتوانسته از آن خارج شود. حتی در زلزله آنقدر زمان هست که بعضی ها بتوانند فرار کنند، از ساختمان خارج شوند یا پناه بگیرند. در این ساختمان تمامی 7 طبقه دقیقا مثل کتاب روی هم افتادن، چون جنس ساختمان هم محکم بوده، دقیقا مثل صفحات کتاب روی هم چسبیده. این بندگان خدا لای اینها ماندند.
اکثر اینها در مرکز ساختمان بودند، ضمن اینکه شب هم نبوده که بگوییم اینها خواب بودند. با این حال آنقدر سرعت تخریب زیاد بوده که هیچکس نتوانسته فرار کند.
-------------------------------------------
این گفت و گو در هفته نامه شهروند امروز به چاپ رسیده
