آقا آدما بد شدن، قبول کنید. آدما خیلی بد شدن، اگرم من آدم باشم(که صمیمانه این فوحش گونه آدم نبودن رو به جون می خرم و آرزو دارم هیچکس منو آدم حساب نکنه) و شما هم آدم باشید که این رو دارید می خونید. ازعان کنیم که آدما واقعن بد شدن.
تعریف آدم بودن، آدم موفق بودن، آدم مهم بودن این روزها شده:
آدمی که دیگران رو مسخره کنه.
آدمی که با دیده شک و تنفر به دیگران نگاه کنه.
آدمی که شمشیر زبونش از نیامش کشیده باشه و آماده گزیدن باشه(به این می گن آدمی که زیر حرف نمی مونه و حاضر جوابه)
فوحش دادن، غرور و تکبر، دیگران رو آدم حساب نکردن، به موقعیت(مثلن والای )خود بالیدن، تحقیر کردن، زیرآب زدن، زخم زبون زدن و...
همگی نشانه های یه آدم بزرگه.
آدم های بزرگ امروزی آدم های بزرگ جالبی هستن.
با دیده یک غیر آدم بچه(که حقیر سراپاتقصیر باشم) که بهشون نگاه کنی، واقعن چیزی جز صفحه گذاشتن پشت سر این و اون، از این و اون بد گفتن، آمار دوست دختر و دوست پسرای طرف رو گرفتن، آمار چندبار تو رخت خواب خوابیدن طرف و..... کار دیگه ای نکردن.
لا اقل طی چندماه گذشته چیزی تو کارنامه شون ندارن.
صبح(که چه عرض کنم ظهر) وارد محیط کار می شن و فک مبارک رو به سخنان گهر بار باز می کنن(تا اینجاش عیبی نداره، مام حرف می زنیم و کار نمی کنیم، اما چه حرفی)
فلانی لباسش فلانه.
فلان دختره عجب....
فلان دختره حتمن ... ست
فلان یارو حتمن یه پولی گرفته.
فلان یارو حتمن کسی رو فروخته.
فلان کسک ... ماله فلانی!
و.... به همین منوال.
اگر حرف هاشون رو باور کنی، به این نتیجه می رسی که اولن، جهان پیرامون ما تفسیری است از سه ترکیب حرف فخیمه "کاف"
دومن هیچ کسی بدون توصل به کاف های وجودیش به جایی نمی تونه برسه
سومن تمام جهان پیامون ما و آدم های بزرگش یا فاعل هستن، یا مفعول و یا اهل مالیدن!
هیچ بنی بشری به واسطه توانایی های خودش و تلاشش به جایی یقینن نرسیده!
و نتیجه اصلی:
این حضرات آیات نه به خاطر عدم توانایی، عدم تلاش، تنبلی و... که به خاطر بزرگواری روح و منش(منظور پشت سر و این و اون حرف زدن و دیگران رو مسخره کردن و صب تا شب لاس زدن) به جایی نرسیدن و یقینن اصل موضوع هم به عدم داشتن فرهنگ صحیح مردم، عدم ایجاد ضوابط صحیح توسط نظام و... بر می گرده که دنیا شایسته محور نیست که این عزیزان شایسته در محور اون قرار بگیرن!!!
----------------
اینها رو که می بینم آرزو می کنم، خدا اگر هست آرزوی منو برآورده کنه:
خدایا..
اگر مدتی کار کردم، بعد از طی زمانی به من موقعیتی عنایت کن که عقده ای نوشم.
هیچ وقت کوچکم نکن که دیگران رو هم قد خودم کنم.
خدایا...
هیچ وقت آدم و آدم بزرگم نکن، بزار بچه کوچولویی باشم که هیچ کس حرفم رو قبول نداشته باشه، لااقل حرفای بدی هم اگر بزنم زندگی کسی رو خراب نکنه.
اخم به پیشونی کسی ننشونه.
دل کسی رو غمگین نکنه.
زیر آب کسی رو نزنه...
که اگر اینطور بشه، یقین دارم زندگیم ویرون می شه.
آمین، امیرهادی کوچولو
