پاهايم چون ستون هاي مرمري ، صاف پر جلاي

انعكاس مغرور انسانيت

لبهاي مثل گيلاس كال

سرخ و گُس،دعوت كننده

ملس و لوند

طعم بوسه هايم ، طعم شيرين بهار نارنج

سينه هايم برجستگي احساس تو

اندامم مثل صخره اي ، سخت و دعوت كننده

مبارزه

سر انگشتانم ، مثل مِس ، سرد

هُرم نفسهايم ، گرم ...

موهاي مجعدم معناي پريشاني تو

چشمهايم ، سياه ... مثل شب گناه

گردنم صاف و كشيده

و زشتي هاي بهادار من

ارزش ها در كارزار نبرد بين خير و شر مجال خود نمايي ميابند

شكوه مسخ ارزش ها ، يكتا قدرت من است

و هبوط انسانيت ، سرعت جنون آور اراده­ی من

توان آن را دارم ، آري

كه بلند ترين غرور ها را به زنجير بكشم

و قلاده اي بر گردن پر مدعا ها بزنم

چيزي كه مرا به اين بازي  بيشتر  شيفته مي­كند ، در معناي واژه

حس قدرت ، و عجز اخلاق است

بهشت تو هر چه دعوت کننده تر باشد ، خواستگارش کم تر

مرد اخلاق ، خود را فرشته انگارده­، مسئول بی صاحب اجرای رای خدا

اصرار نکن ، که انکار میبینی 

 ------------------

ها چی فک کردید؟ من فقط گزارش می نویسم. نه... از اینام بلدم، تازه بلدم انگشت اشاره ام رو هم از بند آخر شکونم

دکتر صورتش را با تیغ اصلاح می کرد، تازه کراوات هم می زد. دنیای ما رنگی بود، اما تمام تصورات سیاه و سفید، مثل همان عکس دکتر که پایش را روی پا انداخته. دور و اطراف همه نگاه های دعوت کننده بود، اما ذهن منتظر رسیدن روح زیبا و نفیس و ثروتمند.

باور کردنی باشد یا نه، مشکل، مشکل پاها بود! آنها که روی زمین بودند، روی همان زمینی که پاهای آرایشگرکویریات هم روی آن بود. تناقض سختی هم بود، که در طول سال های ارادتمندی «دکتر» انگار هرگز نمی خواست مجال حل شدن پیدا کند. بس که ذهن مشغول حل کردن این مشکل اساسی بود که: «دکتردروغ می گوید، من آدم نیستم، یا آدم بدی هستم »

همه سختی تناقض بالا در عبور از یک خیابان اتفاق می افتاد. خیابان انقلاب، حد فاصل میدان انقلاب تا پیچ شمیران. روبروی در اصلی دانشگاه تهران روی زمین کتاب های کاهی و البته بدون سانسور شریعتی را می فروختند، کتاب هایی که پشت آن نوشته بود: «اگر در آتش بسوزانند، حسرت شنیدن یک آخ را بر دلشان خواهم گذاشت» تا اینجای کار ـ فروخته شدن قاچاقی کتاب های بی سانسور دکتر و نطق های آتشین ـ برای انعقاد یک حس رادیکال کافی بود. 

اما آن طرف تر بود که با دیدن خیابانی که از پایین تا نزدیک اعیان نشین تجریش کشیده شده بود و نام «دکتر علی شریعتی» ـ مصادف با روزهایی که کتاب هایش سانسور می شد ـ را یدک می کشید یک پارادوکس عجیب ناخوانده مهمان ذهن می کرد.  تناقضی که حل آن پایان حس ارادت به دکتر بود.

پاهای نوجوان 16-17 ساله تازه بالغ روی زمین بود و شوق عبور از حجاب ها را داشت، نه حجابی که دکتر می گفت، همین حجاب های معمولی! اما با دکتر ـ که ممنوع هم بود ـ از ابراز این حس خجالت می کشید. دکتر نیاز به حس ساختار شکنی را ارضا می کرد، اما جوابی برای غریزه(همان حس های مبتذل خاکی و سرکش و کور را عرض می کنم) نداشت. چشم ها را از دیدن زیبایی های عادی و مبتذل و سطحی و بچه گانه ـ که شاید به خاطر همین سطحی بودن بعضا خواستنی هم بودند ـ منع می کرد.

از نگاه دکتر، می باید برای رسیدن به «دوست داشتنی» که در کلام زیبا و ظریف او قرار بود از «عشق» برتر باشد از این سطحی نگری ها گذشت. باید بودا شد، و جانواران آدم خوار را از کنار خود زدود. اما یکی دیگر از نیازهای نوجوان 16 ساله تجربه بود. او پدر و مادر را متهم می کرد، اما شاید خودش را در دادگاه وجدان از این مبرا می دانست که او هم مخاطبی را از تجربه کردن منع کرده.

اگر دست در دست ویرژیل خودش می گذاشت و ویرژیلش او را به جهنمی که برای مخاطبش ساخته بود می برد، شاید عذاب زمینی او رامی دید. اما دکتر وقت این کارها را نداشت، شاید تمام وقتش صرف آسمان ها شده بود. 

مقصر شاید دکتر هم نبود، مقصر اینکه: ساده می گفت از دیگران ساده تر. همین بود که هر نوجوانی، در میان انبوه واژه های سخت و دیر فهمِ باقی او را انتخاب می کرد.

اما او زیرکانه دغدغه نوجوان را تا حد یک فرد میانسال بالا می برد(امروز باور نمی کنم برای مخاطب بالای 25 سال چیزی نوشته باشد)، حال اینکه پاهای نوجوان روی زمین بود و نیاز های او هم همینجا! شاید بهتر بود روی کتاب های دکتر «18+» می نوشتند، تا مخاطب به بیراهه نرود.

خلاصه اینکه بعد از سال ها هرچند به دغدغه های بزرگ رسید، اما هنوز مشتاق همان احساس مبتذل و سطحی و غریزی مانده، آنکه شاید با یک نگاه سطحی در راه دبیرستان پیدا می شد، وقتی که همه راه دبیرستان چشم ها دوخته به آسفالت داغ خیابان بود برای حل کردن معمای نثر سهمگین استاد.

افسوس که نقابی که دکتر برای صورتش اندازه زده، او را از آن منع می کند که نیاز خود را فریاد بزند. حالا معنی  اندیشه سراسر ابتذال فروید خوب درک می شود.

همه اش تقصیر این بود که با معبر غیر هم سطح از روی اومانیسم رد شد و به تئه یسم آقای دکتر رسید. اما هنوز نصف او آن طرف خیابان مانده بود. درست بود، او تو را به هر کجا جز اینجا نمی برد، اما «آنجایی» هم که می گفت زیاد «آنجا» نبود. هرچند سال ها این ورد که«خدایا به هر کس دوست تر می داری بیاموز که دوست داشتن از عشق برتر است» را ذکر گونه التیام درد پشت پا زدن به همه شیطنت های حس جامعه مصرفی و مبتذل کردیم. اما همیشه باید در حسرت روزهایی ماند که نشد، دکتر نگذاشت با هم سن و سال هایمان به جای رفتن به حسینیه ارشاد و التماس گرفتن نوار سخنرانی های دکتر، یا خواندن جزوه های تفسیرهای سبز رنگ 90 صفحه ای دکتر شریف بر اندیشه های شریعتی، سری به پاساژ قائم بزنیم و از ویترین های «نظام مصرف کننده پرور» باخبر شویم. شاید در راه یک موسیقی 6-8 هم، همراه رفقا گوش کنیم.

نمی دانم، شاید اشتباه از ما بود که زود خواندیم، یا باید اول تجربه می کردیم، عشقی که حاصل دیدن موهای مجعد دختری بود که بر طاق ابروانش ریخته، بود. همان که با نگاه دزدیده و از لرزش سرانگشتان روی بازو حس می شد. نه آنکه در آسمان بود و عاشق مثل کرگدن و نیلوفر و... باید غرق در اعجاز تنها سفر می کرد.

یا آنها که عشق را آموختند، هرگز به فکر دوست داشتن نیافتادند. حکایت، حکایت قوره ای شد که زیر آفتاب کویر شریعتی خشکید، نه مویز شد و نه قوره ماند. حالا باید نشست و بر سرنوشت دانته ای که ـ در جهنم کنار زئوس مانده وـ ویرزیلش در غیاب او مثل کرگدن به بهشت رفته و به عیش مشغول است گریه کرد. چاره ای نیست جز آنکه گفت«آقای دکتر خودتان اینجا متهم ردیف اول هستید» به پدر و مادر ما کار نداشته باشید.

----------------------

این یادداشت با کمی تغییر در ویژه نامه کارگزاران به چاپ رسیده.

یکی از رفقا حرف جالبی می زد: شریعتی بهترین پاسخ برای نیاز فکری دانشجوی شهرستانی پرت شده توی متروپله.

از ویترین کتاب فروشی های انقلاب همیشه بدم میاد، چون منو یاد وقتی میندازه که با پای پیاده ویترینا رو نگاه می کردم، دست فروشای کتاب(که مثلن کتاب قاچاقی و ممنوعه می فروختن) با دیدن عکس یا اسم این مزدور تمام عیار  رو یه کتاب یه حس رادیکال بهم دست می داد.

شریعتی تمام نوجوونی منو تباه کرد،

عکس شریعتی همونجا بود، پشت ویترین، وقتی روبروی دانشگاه تهران با لاستیک بریده شده موتور به جون ملت افتاده بودن.

نگاه می کرد بهشون، با همون ژست مسخره ش. (البته با آرامش و رضایت)

با همون کله کچل و صورت سه تیغه ش و اون کراوات مسخره ش که مثلن نشانه تجددش بود.

چرا شریعتی نمی میره؟

چرا؟ هنوزم بوی اندیشه های نکبتش همه جا پیچیده و وضع ما از همیشه نکبت بار تره.

شریعتی با اون افکار مسخره ش،

هنوزم نوچه هاش که هیچ وقت گنده لاتشونو ندیدن همه جا هستن...

حالم از شریعتی و همه دور و بریاش بهم می خوره.

دلم می سوزه وقتی روزنامه نگارهای ما هم ازش می نویسن.

یا واقعن به چیزی که می نویسن اعتقاد دارن

یا مثل خود شریعتی اجیر شدن!!!

هر چه باشه، هنوزم اسم کثیفش رو یکی از خیابونای ما هست.

---------------------

نظری دارم در مورد این آقای دکتر(!): اون از یه مارمولک یه هیولا ساخت، که دیگه نمی شه با دمپایی کشته تش...

------------------

تو سال جدید، یعنی از بعد از تعطیلات عید که حساب کنیم من حدودن دو ماه و خورده ای هست که همش دارم شدیدن «بز» میارم.

تجربه به من ثابت کرده که بعد از یه مدت طولانی بز آوری یه دوره خوب در پیشه.

من همیشه فکر می کنم وقتی که این نامجو می گه: «ای عرش کبریایی پس چیه توی سرت/ کی با ما راه میایی جون مادرت»

این جونه مادرت هزاران معنی داره، ولی هر کدام از اون هزاران معنی (و یحتمل اولین معنی از هزاران معنی) باشه منظور همین جون مادرتِ صوری نیست!

(گفتار العابدین /جلد دوم/ص ۳۸۳)

همش از یک دستگاه خودروی بی ام و مشکی رنگ شروع شد که تو اتوبان نیایش در حال تردد بود.

از اینا هستن که عین این قوطی ساردین خارجیا سقفش باز میشه، بعد از توش ساردین که چه عرض کنم.... باربی تراوش می کنه بیرون، از اونا از بغل من و دوستم رد شد.

سر عت آنچنان بود که در لحظه که از کنار من رد شد من فقط تونستم رنگ زرد قناری شال یکی از خانوما رو تشخیص بدم، که البته حسب اینکه شب وفات حضرت فاطمه(س) بود و صدای ضبطشونم آلودگی صوتی داشت و شال در واقع به پرچم اون ارابه جهنمی(چه حالی می کنن اینا تو جهنم، جهنم به ما که می رسه میشه گرز آتشین ماله اینا حوری پریه) شده بود، من تونستم اینو تشخیص بدم و الا ما به کار مردم چیکار داریم؟.

از سرنشین زرد قناری که گویا در حال حرکت داشت می رقصید و دستانش در حال مواجی(داشتن حالت موج در بیکرانه آسمان بزرگراه های تهران را گویند) بود، و راننده که آقا(که چه عرض کنم آقا زاده) یی بودند هم سن و سال ما(واقع امر فلک زده) نکته ای توجه من و رفیقم رو به خودش جلب کرد.

و اون اینکه صرفنظر از اینکه ما فلک زده ها در اولین برخورد با چنین صحنه های افسرده کننده ای اولین لغتی که بر زبانمون جاری می شه اینه:"پدر...، مادر....، خواهر.... دزدی کرده دیگه، بابای.... لابد دزدیده داده این.... اینطوری ...بلند کنه" خب که البته، من سعی کردم منطقی تر باشم.

اینو می گن جبر فامیلیتی، وقتی بابای خدا بیامرز ما داشت اسلام شناسی شریعتی و حجاب مطهری رو قاچاقی می خوند، بابای اینا یحتمل به فکر بوده که 24 سال بعد از اروج ملکوتی بابای ما، پسرش سوار این ماشین بشه ما رو متوجه قدرت الهی کنه!

که ای بنده، نیگا کن، نیگا کردی؟ حالا بخور... به این می گن قدرت الهی... بدو که برسی به 400 تومن حقوق کارگزارانت... بدو... خسته شدی یادت بیار که "خدا با صابرین است" آی بدو که بهش برسی. رسیدی هم ظرف مدت یک هفته تمومش می کنیم که تو به حال فقر و تنگدستی بیافتی ما رو یاد بسیار کنی(کافر کیش پدر سوخته، براستی که تو را در رنج آفریدیم)

اما یه ذره انصاف داشته باشید.نوش جونش، مفت چنگش،

آی برادرا، اون راه دزدیشو بلدید بگید مام دزدی کنیم!!!

به خدا اینا دروغه،

همه اینا بچه هاشون نمی رن خارج ایدز بگیرن.

پسر معتاد و دختر و زن خراب ندارن،

همشون سرطان ندارن،

د سرطانم داشته باشن، سرطان اونا با ماله ما فرق داره.

ماله ما بیمه هم نداریم، دوزار زندگیمونم باید بفروشیم بدیم بیمارستان.

اونام می رن آلمان تو اتاق خصوصی می خوابن، صب کن... انداختنت گوشه اورژانس تخت خالی نشد، رو تخت جون دادی اون وقت می فهمی پول به چه درد می خوره.

خلاصه دور نشیم از بحث، بین ما بحث افتاد سر اینکه تو ببینی این که ماشین زیر پای بچه شه، خونه ش کجاس، ماشین خودش چیه، شام چی می خوره؟ صبونه چی می خوره؟ ناهار چی می خوره؟( من به شخصه باورم نمی شه اینام صبونه نون پنیر چای شیرین بخورن یا شام آخر برجشون آب دوغ خیار باشه _ نه که تابستونه هر چی سبک تر باشه بهتره.)

این رفیقم گفت، کار نداره که، یارو ده میلیارد سرمایه انداخته تو کار اینم ماشینش می شه دیگه.

من یاد یک محاسبه افتادم که در زمان نوشتن گزارش"پولدارترین های ایران کجا جمعش می شوند" کرده بودم.

اولن در مسیر اون گزارش حقیر در محاسبه سرمایه یک بابایی(نام محفوظ) به این نتیجه رسیدم که جلوی میلیارد سرمایه این سه تا صفره(جلو میلیارد سه ا صفر باشه خیلی حرفه ها)

و نتیجه بعدی اینکه به تعداد انگشتان دست نیستند کسانی که 100 میلیارد سرمایه دارند.

حالا آقا، چرا راه دور بریم؟ صد میلیارد و هزار میلیارد رو بی خیال... همین 10 میلیارد تومن ناقابل رو که همینطوری نام شریف و متبرکش رو ذکر می کنیم ببینیم چیه؟

ده میلیارد می دونی چیه؟

به خدا نمی دونی، اولن نوشتنشو یاد بگیرید.

ده میلیارد عبارت است از یک عدد "یک" به انضمام ده عدد"صفر" جلوش.

اینجوری، ببین:

10.000.000.000

خب حالا این ده میلیارد چی هست؟

آقا نمی خواد ما این ده میلیارد رو کسب کنیم، فقط بیایید با هم بشماریمش.

فرض بر اینکه شما در هر ثانیه یک دونه بشمارید برای حصول به اون عدد شریفه، متبرکه و قدسی باید شما  حدودن 2 میلیون و 777.777 ساعت زمان صرف کنید، به عبارت دیگه باید 115 هزار و 740 روز (بدون یک لحظه خواب) زمان صرف کنید.

این یعنی 3 هزار و 804 ماه.

اما نکته جالبش اینه که هر انسانم به طور متوسط تو تهران(بر اساس آمار متوفی های بشهت زهرا) 45 سال ناقابل امر می کنه، گیریم ما بد بختا اون 45 سال رو فل زندگی کنیم، باز نمی تونیم اینو بشماریم، چرا؟

چون برای شمارش این عدد قدسی باید شما چیزی حدود 317 سال زمان بگذارید،( که خب درست مثل داشتن اون ده میلیارد تومان بعید است)

این پست رو نوشتم، فقط برای خاطر اینکه از این به بعد در زمان استعمال این اعداد شریفه، اولن با وضو بگید، دومن با مراقبت.

رشید پور می دونم بعد از هر مثلث شیشه ای انقد خوره ای که میای این وبلاگو می خونی.

امشب می خوام بهت بگم الهی جز جگر بزنی، مرتیکه یه شب اومدیم عزادار باشیم، اخه نادان این مهمون بود دعوت کرده بودی؟

من با این کروبی زندگی می کنم دیگه، یعنی اگر تمام قسمت های مرد هزار چهره رو هم امشب پخش می کرد صدا و سیما من انقد نمی خندیدم که اینو پخش کرد.

خاک بر سرت، همزمان دمتم گرم رشید پور.

یک نفر تو این جماعت سینه چاک دوم خرداد و مشارکتی و مجاهدینی و... غیره به من بگه اغصلاحات چه گلی به سر ما زده؟

نه جدن من برام سواله.

سخت به این فکر می کنم که حضراتی که فکر می کنن دولت اصلاحات تو مباحث کلان با دولت اصولگرا و دولت سازندگی تفاوتی داشته، خیلی شوت هستند.

یا ساختار سیاسی نظام رو نمی شناسن و اصولن ذره ای از قانون اساسی و اصل 44 و سیاست های کلی نظام و برنامه های توسعه خبر ندارن، یا اینم که خب واقعن مشکل روحی روانی دارن!

حالا جالبه، سینه چاکان اصلاحات خیلی هاشون آدمای واقعن رادیکالی هستن.

که اصلن می گن نظام باید عوض بشه.

اولن، شما ترم سوم هر رشته از رشته های علوم انسانی رو رفته باشید( که من رفتم دلتون بسوزه خیلی با سوادم) می فهمید که جامعه ایرانی بعد از انقلاب سال 57 اصولن امکان نداره تا حداقل 40 سال دیگه( با احتساب سه دهه گذشته) توش انقلابی اتفاق بیافته.

یعنی نمیشه،

مث بدن آدم می مونه.

شما اول زمستون یه بار سرما بخوری، دیگه خوب شدی هفته بعدش که دوباره سرما نمی خوری! بدن یه سری پادتن تولید می کنه.

خب پدر من نمی شه، واس چی خودتو داری خراب می کنی؟

اون حزبایی هم که شما سینه چاکش هستید:

اولن ما حزب نداریم، بر اساس قانون اساسی ما اصولن امکان نداره احزاب تعیین کننده باشن.

دومن این چارتا تیر تخته ای که تو یه ساختمون 200 متری جمع کردن و چار نفر که میشینن با هم لاس می زنن فعالیت حزبی نمی کنن....

حالا من موندم، 18 تیر ریختن همدیگرو جر دادن، سال بعدشم سالگردش جر دادن، سال بعدشم و....

خب تو اون اساسنامه احزاب لامصب که نوشته:

ما اعتقاد به نظام جمهوری اسلامی داریم(عیضن التزام)

حالا ما که با کلش مشکل نداریم، ما می گیم که مثلن ابروی طرف هشته، الان دیگه ابرو هشت و خط لب از مد افتاده، ابروشو شیطونی کنید با رژ لب صورتی!

ها؟

دیگه جراحی پلاستیکش نمی کنن که!

حالا باز بزنید تو سر خودتون.... به جان خودم، اینا رو( سد خندان ها رو عرض می کنم) از نزدیک ببینید اینا خودشون انقد که شما جوش می زنید جوش نمی زنن...

بد بختا تازه به هم دخترم می دن، شب نشینی هم دارن( پایین پارک جمشیدیه)

حالا شما بالا پایین بپرید.

 ---------------

اینم قراره به زودی بترکونه

من از بازوی خود دارم بسی شکر

که زور مـــــــــــــــردم آزاری نـــدارم

---------------------------------

من خیلی «تعقل» کردم در باب اوصاف جهان.

در نهایت به یک نتیجه مهم رسیدم!

آقا ماها عذر می خوام ولی .... دنیا هم نیستیم!!

به جون خودم!

ماهیچی نیستیم.

یعنی بودن و نبودن ما که مساله نیست، این که هیچ،.

بد بختی اینه که بودن و نبودن کل دنیا هم مساله نیست.

بعد از این تعقل ژرف تصمیم گرفتم به این نتیجه برسم که

خب!

من چرا زنده هستم پس؟

این سوال خیلی مهمیه، که در زندگی هر حیوانی هم پیدا می شه.

اما از اونجا که نتیجه هر تعقلی لزومن حصول پاسخ نیست، حقیر هم به پاسخ دست پیدا نکردم.

فعلن که زنده هستیم، تا ببینیم چی می شه.